Οι βόρειες πλαγιές του ορεινού όγκου Istranca, που εκτείνονται βόρεια του Tekirdağ προς το Saray, καλύπτονται από δάση οξιάς λόγω των υψηλότερων βροχοπτώσεων. Τα ροδόδεντρα σχηματίζουν την υποβλάστηση σε αυτήν την περιοχή. Καθώς κινείται κανείς προς τις νότιες πλαγιές και νοτιότερα, οι βελανιδιές και οι γαύροι αντικαθιστούν τις οξιές λόγω της μείωσης των βροχοπτώσεων.
Καθώς κάποιος κατεβαίνει προς τη λεκάνη Εργκέν, αραιές συστάδες από βελανιδιές, γαύρο, μαυρόγλαδο και φτελιές είναι ορατές κοντά σε οικισμούς. Αυτές οι μικρές συστάδες δέντρων αποτελούν απόδειξη ότι το εσωτερικό της Θράκης δεν είναι μια περιοχή στέπας. Η περιοχή της Θράκης απέκτησε την τρέχουσα στεπική της εμφάνιση ως αποτέλεσμα της καταστροφής των δασών για την απόκτηση γεωργικής γης (ανθρωπογενής στέπα). Είδη λεύκας και ιτιάς είναι κοινά στις πεδινές περιοχές και τις κοιλάδες αυτής της περιοχής.
Στις βόρειες πλαγιές των βουνών Γάννος στο νότο, κυριαρχούν ο γαύρος, η βελανιδιά, οι φλαμουριές και μια πυκνή βλάστηση, ενώ στις νότιες πλαγιές, λόγω της μείωσης των βροχοπτώσεων, βρίσκονται ξηρά δάση και κοινότητες μακί. Στα βουνά Κορού, κυριαρχούν τα δάση βελανιδιάς και τραχείας πεύκης και οι κοινότητες μακί.
